All About Love

Από τον Παναγιώτη Α. Βραννά

Τα Agapornis ανήκουν στα Ψιττακόμορφα πτηνά (παπαγαλοειδή) και προέρχονται από την Αφρική. Πρόκειται για μικρόσωμο είδος το οποίο δεν ξεπέρνα τα 19 εκατοστά. Το 1836 στην Αγγλία κατατάχθηκαν ως ένα ξεχωριστό γένος παπαγάλου με την ονομασία Agapornis που προερχόταν από τις ελληνικές λέξεις αγάπη και όρνις (πουλί) – πουλιά της αγάπης. παγκοσμίως όμως είναι γνωστά με το όνομα Lovebirds.
Αυτή η οικογένεια έχει συνολικά εννέα είδη: Agapornis canus, Agapornis pullarius, Agapornis taranta, Agapornis swindernianus, Agapornis roseicollis, Agapornis personatus, Agapornis fischeri, Agapornis nigrigenis και Agapornis lilianae. Αν υπολογίσουμε όμως ότι μερικά από αυτά έχουν και κάποια υποείδη τότε ο αριθμός τους είναι συνολικά 15.
Τα 9 βασικά είδη χωρίζονται σε τρεις ξεχωριστές κατηγορίες ανάλογα με τα κοινά χαρακτηριστικά τους.
Η πρώτη κατηγορία περιλαμβάνει 4 είδη τα Agapornis personatus, Αgapornis fischeri, Αgapornis nigrigenis και Αgapornis lilianae. Κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ο λευκός δακτύλιος γύρω από τα ματιά (white eyering). Δεν υπάρχει εξωτερική χρωματική διάφορα για την αναγνώριση του φύλου και τα δυο φύλα είναι ίδια ακριβώς. Τα 4 αυτά είδη σίγουρα προέρχονται από κοινό πρόγονο, καθώς τα είδη της κατηγορίας αυτής μπορούν να ζευγαρώνουν αναμεταξύ τους και να δίνουν γόνιμα υβρίδια, σε αντίθεση με απερίσκεπτες αναπαραγωγές που γίνονται με αλλά μέλη της οικογένειας των Αgapornis οπού δημιουργούνται στείρα υβρίδια. Το γεγονός των γόνιμων υβριδίων είναι ένα πλεονέκτημα καθώς χρωματικές μεταλλάξεις μπορούν να περάσουν πολύ εύκολα από το ένα είδος στο άλλο (transmutation).

Η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από 3 είδη τα οποία έχουν ως κοινό τους γνώρισμα τις χρωματικές φυλετικές διάφορες. Τα είδη αυτά είναι τα Agapornis pullarius, Αgapornis canus και Αgapornis taranta. Και στα τρία είδη υπάρχουν διαφορές όσο αφορά τα χρώματα των αρσενικών και των θηλυκών πουλιών. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό και στα τρία είδη είναι ότι τα αρσενικά πουλιά έχουν μαύρο χρώμα στο εσωτερικό των φτερούγων ενώ τα θηλυκά έχουν πράσινο σκούρο. Αυτό μας βοηθά να ξεχωρίζουμε από πολύ νωρίς τα μικρά πουλιά πριν καν  φτάσουν στην πρώτη πτερόροια και αποκτήσουν τα ενήλικα χρώματα τους!

Η τρίτη κατηγορία έχει τα τελευταία δυο μέλη της οικογένειας τα Agapornis roseicollis και τα Agapornis swindernianus και μπορούμε να πούμε ότι είναι τα μεταβατικά είδη ανάμεσα στις προηγούμενες δυο κατηγορίες. Δεν έχουν λευκό δακτύλιο στο μάτι και δεν είναι διμορφικά. Για τα Agapornis swindernianus δεν γνωρίζουμε πολλά διότι δεν έχουν εισαχθεί ποτέ στην Ευρώπη καθώς έχουν πολύ δύσκολες διατροφικές συνήθειες. Στα Agapornis roseicollis συναντάμε τις περισσότερες χρωματικές μεταλλάξεις. Είναι το δημοφιλέστερο είδος από όλα και εκτρέφεται σε ολόκληρο τον κόσμο, επίσης είναι και το μόνο είδος που δεν χρειάζεται CITES.

Φυσιολογικές τιμές

Θερμοκρασία σώματος 41.8 °C
Βάρος 45-70 gr
Μέγεθος 13-19 cm
Καρδιακοί παλμοί/λεπτό 206-274
Μέσος όρος διάρκειας ζωής 9-15 χρονιά όμως συχνά φτάνουν και τα 20 χρονιά ζωής.
Σεξουαλική ωριμότητα 6-12 μήνες
Αναπνοή/λεπτό 50-60
Θερμοκρασία περιβάλλοντος 0 °C – 45°C
(προσαρμόζονται σε διάφορες θερμοκρασίες)

 

Η ανατομία των Agapornis

anatomia-agapornis

Agapornis roseicollis – Peach Faced Lovebird
Σχετικά
Τα Agapornis roseicollis ανακαλύφθηκαν πρώτη φορά το 1793 στην νότια Αφρική και αρχικά το θεώρησαν σαν ένα υποείδος των Agapornis pullarius.
Το 1817 αναγνωρίστηκαν σαν ξεχωριστό είδος. Τα Agapornis roseicollis είναι 16 εκατοστά περίπου και είναι σχεδόν εξολοκλήρου πράσινο. Το μέτωπο του είναι έντονο κόκκινο και γίνετε πιο αχνό στην περιοχή γύρω από την μύτη η οποία είναι στο χρώμα της ώχρας, το ουροπήγιο είναι έντονο μπλε και τα πόδια του είναι σκούρο γκρι.
Υπάρχει ένα υποείδος τα Αgapornis roseicollis catumbella το οποίο ανακαλύφθηκε το 1955 είναι γύρω στα 14-15 εκατοστά και έχει πιο έντονα χρώματα στο σώμα του ενώ η μύτη του είναι ανοιχτό πορτοκαλί.
Αναπαραγωγή
Τα Agapornis roseicollis ζουν σε ομάδες άνω των 30 πτηνών και τρέφονται σχεδόν με ό,τι σπόρο, λαχανικό και φρούτο βρουν. Η φωλιές τους συνήθως είναι εγκαταλελειμμένες φωλιές άλλων πουλιών που τις επισκευάζουν και γεννούν εκεί 2-6 αυγά. Στην αιχμαλωσία τους προσφέρουμε ξύλινη ορθογώνια φωλιά στην οποία καλύπτουμε τον πάτο με περίπου δυο δάχτυλα πριονίδι. Πολύ συχνά τα πουλιά μεταφέρουν κομμάτια χαρτιού η μικρά κλαράκια μέσα στην φωλιά τους όμως κατά κύριο λόγο δεν είναι και οι καλύτεροι χτίστες. Τα Agapornis roseicollis επωάζουν τα αυγα τους για 23 ημέρες οι νεοσσοί όταν γεννηθούν ταΐζονται και από τους δυο γονείς αλλά κυρίως από την μητέρα. Έχουν ένα πυκνό χνούδι το οποίο γρήγορα θα αντικατασταθεί από το φτέρωμα. Οι νεοσσοί ανεξαρτητοποιούνται περίπου 45 – 50 ημέρων και αφήνουν την φωλιά τους. Την περίοδο αυτή είναι καλό να παρέχουμε στους νεοσσούς μας αρκετό spray millet, σποριά, αυγοτροφή και άφθονο φρέσκο νερό ώστε να είμαστε σίγουροι ότι θα έχουν ότι χρειάζονται για αυτή την κρίσιμη περίοδο.
Μεταλλαξεις
Στα Agapornis roseicollis παρατηρούνται οι περισσότερες χρωματικές μεταλλάξεις από όλα τα αλλά είδη Agapornis. Το πρώτο χρωματικά μεταλλαγμένο Agapornis roseicollis αναφέρθηκε το 1907. Η μετάλλαξη Dark ήταν η πιο σκούρα έκδοση του αρχέγονου χρωματισμού. Μετά ακολούθησαν κι άλλες όπως Orange face, Lutino, Turquoise, Fallow, Cinnamon, Opaline και πολλές ακόμα.
Το 2005 έκανε την εμφάνιση του στις εκθέσεις ένας εύρωστος τύπος των Agapornis roseicollis όπου το κόκκινο χρώμα του ήταν αρκετά πιο έντονο, το ράμφος τους πιο ωχρό και είχαν πιο μακριά φτερά. Ονομάστηκαν Longfeathers εξαιτίας των μακρύτερων φτερών που εμφάνιζαν. Πολλοί είπαν ότι φαρμακευτικά σκευάσματα ήταν αυτά που έδωσαν τον όγκο στα πουλιά άλλοι ότι είχαν συνδυαστεί με άλλο είδος Agapornis όπως τα catumbella. Tα πράγματα όμως είναι πολύ πιο απλά! Αυτά τα πουλιά όπως και τα κοινά παπαγαλάκια (budgies) εκτράφηκαν με σκοπό να είναι όσο μεγαλύτερα γίνετε. Έκαναν την εμφάνιση τους για πρώτη φορά στην Ολλανδία και ήταν αποτέλεσμα επιλεκτικής εκτροφής για 20 χρόνια. Τα πουλιά αυτά μεταλλάχθηκαν σε ένα νέο είδος με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά του άγριου τύπου που συναντάμε στην φύση. Πλέον τα αποκαλούμε standard type roseicollis.
Από όλο αυτό πρέπει να κρατήσουμε, ότι μόνο με την απαραίτητη διαλογή των καλυτέρων νεοσσών μπορούμε να δημιουργήσουμε μια σωστή γραμμή σύμφωνα με τα πρότυπα ή ακόμα και να τονίσουμε κάποια χαρακτηριστικά τα οποία μας ενδιαφέρουν.

Μεταλλάξεις στα Agapornis roseicollis

INCOMPLETE DOMINANT-ΕΛΕΙΠΕΙΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΣ

Pied
Dark factor
Violet factor

RECESSIVE-ΥΠΟΛΕΙΠΟΜΕΝΕΣ

Orange Faced
Aqua
Turquoise
Blue (*blue*)
Bronze Fallow
Pale Fallow
Marbled
Dilute
Recessive Pied

SEX-LINKED-ΦΥΛΟΣΥΝΔΕΤΕΣ
Ino
Pallid
Cinnamon
Opaline

Post Author: petsinaction